Οι “βαριές” κουβέντες πληγώνουν περισσότερο από τον φυσικό πόνο. Εχε το νου σου λοιπόν, μήπως θεωρώντας δεδομένους τους δικούς σου ανθρώπους, ξεφορτώνεις άθελά σου πάνω τους τα καταπιεσμένα συναισθήματα σου, από σχέσεις που σε πόνεσαν και τις κουβαλάς ακόμα. Οι άλλοι, όσο κι αν μας αγαπούν, δεν είναι τα συναισθηματικά μας υποζύγια. Οι ψυχές μας πετούνε μάτια μου τόσο ψηλά, που να μην κινδυνεύουν να πάθουν ασφυξία από την έλλειψη οξυγόνου, μα και τόσο χαμηλά ώστε να μην πλησιάζουν και καούν από του ήλιου τη θέρμη... Και εμείς έχουμε μάθει να κολυμπούμε σε τόσο βαθιά νερά, όσο οι φόβοι μας, μας επιτρέπουν... Μα άραγε τί θα άλλαζε αν πηγαίναμε ένα μέτρο πιο βαθιά; Πόσο πιότερο κίνδυνο διατρέχουμε μάτια μου, αν βγούμε λίγο έξω από τα όρια της δικής μας “ψυχικής ασπίδας”; Και ποιός προσδιορίζει τελικά αυτά τα όρια; Έχεις αναρωτηθεί γιατί στενεύουμε τους ορίζοντες μας όσο μεγαλώνουμε; Γιατί μικραίνουμε τα όνειρα; Γιατί μειώνουμε την ένταση της αγάπης ή και του πάθους; Και γιατί επιτρέπουμε στους φόβους μας, να μας στερούν τις απολαύσεις που λαχταρούν οι ψυχές μας;