Άσε το αύριο στα αύριο // Ase to avrio sta avrio

Μία λάθος στροφή, είναι αρκετή για να χάσεις το δρόμο σου... Μία λάθος πληροφορία υπέρ αρκετή, για να χάσεις το χρόνο σου... Μία λάθος επιλογή αρκεί για να χάσεις το θάρρος σου... Μα ένας σωστός άνθρωπος στο πλάι σου είναι ότι καλύτε-ρο για να βρεις ξανά όλα εκείνα που είχες χάσει. Το ζητούμενο λοιπόν μάτια μου, δεν είναι το τι μπορείς, αλλά το τι τολμάς να θέλεις, Μα να ντύνεσαι πάντοτε πολύ καλά γιατί εκεί έξω κυκλο-φορούν και πολλοί ψυχροί άνθρωποι. Μα πριν γίνει πάγος κάποιος άνθρωπος, αναλογίσου για πόσους είχε γίνει νερό για να ξεδιψάσουν... Μη φοβηθείς λοιπόν. Άσε τους αυθεντικούς να σε μεθύ-σουν. Τα κεράσματα, των δήθεν να φοβάσαι...... Σε κάμουν αλκοολικό σε αυτή την μίζερη ζωή. Είναι πολύ εύκολο μάτια μου από τη μία στιγμή στην άλλη να αλλάξουν όλα τα δεδομένα της μέχρι σήμερα ζωής σου. Οπότε τίποτα να μην το θεωρείς ως δεδομένο και να είσαι προετοιμασμένος μα και υποψιασμένος για παν ενδεχόμενο.

Κανένα μα κανένα εμπόδιο, δε θα πρέπει να είναι τόσο άξιο, που τους προορισμούς σου να αλλάζει... Ο φόβος μας κάποιες φορές είναι μεγαλύτερος από την επιθυμία της υλοποίησης... Μα η ζώνη άνεσης μας, είναι απλά μια ψευδαίσθηση... Και το πιο λυπηρό είναι, ότι οι άνθρωποι δε νοιάζονται πραγματικά για την αλήθεια. Αυτό που νοιάζει τους περισσότερους τελικά είναι μην τυχόν κάποιος τους χαλάσει όλα εκείνα τα βολικά ψέματα που έχουν πιστέψει. Μα αλλαξε το όλο ετούτο λοιπόν ΤΩΡΑ στο βαθμό που μπορείς!!! Ο καλύτερος τρόπος για να αντιμετωπίσεις όλους τους εχθρούς αποτελασματικά, είναι να πάψεις να τους χαρίζεις χώρο στις σκέψεις σου. Τελείωσε κι αυτή η μέρα, αλλά όχι οι ελπίδες, όχι οι επιθυμίες, όχι οι προσδοκίες... Περιμένουμε το αύριο να είναι πιο δυνατό από το σήμερα, γιατί τίποτα δεν τελειώνει πραγματικά... Και μήπως τελικά αντί να διδάσκουμε εμείς τα παιδιά, θα πρέπει να τους ζητήσουμε να μας ξανά στείλουν αυτά πίσω στα θρανία έστω και με τη μορφή τιμωρίας, μήπως μ...

Η οποιαδήποτε φυλακή μάτια μου, βρίσκεται μονάχα μέσα στο μυαλό μας. Μονάχοι μας περνάμε τις χειροπέδες και δένουμε πισθάγκωνα, τους ίδιους μας τους εαυτούς. Με τις σκέψεις μας και μόνο εγκλωβιζόμαστε μέσα σε όλα αυτά που μας πονούν. Και τελικά η χειρότερη φυλακή μπορεί κάλλιστα να γίνει ο νους του ανθρώπου... Όποτε επιτρέπεις στη δική σου ευτυχία να εξαρτάται από πρόσωπα ή πράγματα, δηλώνεις αυτόματα και την παραίτηση σου από την προσωπική σου αυτονομία και τη γαλήνη της ψυχής σου. Μα με αυτόν τον τρόπο εκθέτεις μάτια μου, τον ίδιο σου τον εαυτό σε μεγάλο κίνδυνο αποτυχίας μα και απόλυτης απογοήτευσης... Πρώτα θα πρέπει να θέλεις πάρα πολύ και έπειτα σίγουρα θα μπορείς. Μα αν δε θέλεις πάρα πολύ, τότε σίγουρα δε θα μπορείς. Ο τρόπος που ΕΣΥ σε αγαπάς ή δε σε αγαπάς είναι ακριβώς ο ίδιος με τον τρόπο που ο κόσμος σε αγαπά ή δε σε αγαπά... Μα για φαντάσου έστω για μια στιγμή, έναν άλλο πανέμορφο κόσμο αγγελικά πλασμένο από μαγεία και μουσική...

Είναι έρωτας όταν τα χειμωνιάτικα πρωινά ξυπνάς με μια άνοιξη στην καρδιά και χαμογελάς χωρίς να ξέρεις το γιατί. Δεν έχει νόημα να ζήσεις με κάποιον μια ολόκληρη ζωή, χωρίς νόημα... Νόημα έχει να ζεις μαζί του κάθε σου στιγμή σα μια ολόκληρη ζωή... Και να μην ξεχνάς πως αληθινή μοναξιά, είναι όταν έχεις χάσει τον ίδιο σου τον εαυτό. Όλες οι υπόλοιπες απουσίες μπορούν να είναι η “ησυχία” σου... Γιατί από το “χαθήκαμε”, μέχρι το “σι-χαθήκαμε”, όλο κι όλο μια συλλαβή δρόμος είναι μάτια μου. Συμβατός δότης συναισθημάτων είναι η βασικότερη προ-ϋπόθεση της πραγματικής ευτυχίας. Τίποτα πιότερο μα και τίποτα πιο λειψό. Μονάχα όταν θα καταφέρεις να φτάσεις στα όρια σου, θα ανακαλύψεις ότι καμιά τροχοπέδη δεν μπορεί να σε σταματήσει πριν τα σπάσεις... Μα αυτό προϋποθέτει πως τα όνειρα σου δεν τα έχεις καταχωνιάσει βαθιά στο ψυχοντούλαπο... Αντιθέτως τα έχεις ελεύθερα να πετούν και εσύ απολαμβάνεις τη θέα...

Απλά ζήσε. Τόλμησε. Κάμε και τα λάθη σου. Μα Αποδέξου τα. Πάλεψε. Χάσε. Κέρδισε. Μονάχα μην τα παρατάς... Λένε πως πρέπει να ερωτευτείς για να συνειδητοποιήσεις τον λόγο που ήρθες σ'αυτον τον κόσμο. Πως όταν ερωτεύεσαι παρασύρεσαι, μεταμορφώνεσαι, αποπροσανατολίζεσαι, καθηλώνεσαι. Πως ο έρωτας είναι συνώνυμο της έλξης, του πάθους, της ανάγκης για αγάπη ή ακόμα και της αυτοκαταστροφής. Λένε πως δεν γνωρίζεις τι σημαίνει ζωή αν δεν βιώσεις πρώτα τον έρωτα... Σαν την πρέζα και η αλήθεια... Νοθευμένη σε συντηρεί. Μα καθαρή μπορεί ακόμη και να σε σκοτώσει. Εγώ πάντως μάτια μου θα στέκομαι πάντοτε στο πλευρό, όλων εκείνων που δεν έχουν τίποτα να χάσουν, μα δεν τους επιτρέπεται να απολαύσουν, ούτε καν το τίποτα που έχουν. Όσο δύσκολη κι αν ήταν η ημέρα σου επιστρέφοντας στο σπίτι, πήγαινε μπροστά στον καθρέφτη σου και ρίξε το πιο ζεστό σου χαμόγελο στις ματάρες που θα αντικρίσεις... Και να λες πάντοτε: “Ευχαριστώ όλους όσους δεν πίστεψαν σε εμένα. Μου έδωσαν ...

Η βαθύτερη πεποίθηση σου ας είναι πως μπορούμε τον κόσμο ετούτον να αλλάξουμε με τολμηρες αλήθειες και ανυπέρβλητη αγάπη... Να κοιτάς και λίγο πίσω μερικές φορές... Να ρίχνεις λοξές ματιές που και που για να θυμάσαι από πού και πώς ξεκίνησες. Πού ήσουν και μέχρι πού έφτασες... Να βλέπεις το πολύ μακρύ μονοπάτι σου, που κατάφερες να διανύσεις. Και να είσαι πολύ περήφανος για ΕΣΕΝΑ!!! Να χειροκροτάς τον εαυτό σου... Να του χαμογελάς και να τον συγχαίρεις. Τα κατάφερες ξανά μάτια μου. Και συνεχίζεις να τα καταφέρνεις. Θα τα καταφέρεις όμως ξανά και ξανά και ξανά άλλες χίλιες δυο φορές... Γιατί πολύ απλά η ευτυχία σου πηγάζει αποκλειστικά και μόνο από ΕΣΕΝΑ... Όχι από τη δουλειά σου, ούτε από τις σχέσεις σου μα ούτε κι από τα λεφτά σου. Αποκλειστικά και μόνο από ΕΣΕΝΑ!!! Αξίζει τον κόπο να πολεμάς για κάποιον που σε αγαπάει. Αλλά δεν αξίζει καθόλου να πολεμάς για να σε αγαπάει κάποιος... Πίσω από κάθε απέλπισία και κάθε απογοήτευση, να ξέρεις ...

Μην ξεχνάς πως οι μάσκες είναι διασκεδαστικές μονάχα για τα καρναβάλια... Γίνονται καταστροφικές όμως όταν μπαίνουν ανάμεσα στις ανθρώπινες σχέσεις... Και ναι... Τελικά μεγάλωσα... Το δέρμα μου. μπορεί να μην είναι πια στιλπνό... Τα μαλλιά μου, ίσως να άσπρισαν ή ακόμη και να έπεσαν... Το πρόσωπό μου, ίσως να γιόμισε με “χαρακιές”... Οι κλειδώσεις μου, άρχισαννα πονούν... Η ψυχή μου όμως μάτια μου παρ' όλο που γιόμισε με επειρίες και γνώση, πεισματικά παρέμεινε ένα παιδί που ομορφαίνει την κάθε μου στιγμή... Πολύ άτιμο πράγμα ο χρόνος τελικά... Στη χαρά σου συνήθως τρέχει και δεν προλαβαίνεις την ηδονή της... Ενώ αντιθέτως στον πόνο συνήθως παγώνει και λειτουργεί ως τροχοπέδη στα επόμενα βήματα σου... Αυτό όμως σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να σε εμποδίσει μάτια μου, τα φτερά σου να ανοίξεις και να πετάξεις όσο μακρύτερα μπορείς από ότι την ψυχή σου γκριζάρει...

Και ναι ρε... Υπάρχουμε και εμείς που είμαστε “large” από γεννησιμιού μας. Που λειτουργούμε ανάλογα με τη διάθεση μας. Γιατί πολύ απλά είμαστε αυθόρμητοι, χορτάτοι, καλοπρο-αίρετοι. Και έχουμε μάθει να αγαπάμε και να είμαστε αληθινοί, κόντρα στην κάλπικη εποχή μας. Έτσι για σπάσιμο... Και αν ο καθένας δικαιούται να συμπεριφέρεται όπως θέ-λει, εσύ δικαιούσαι να μην το ανέχεσαι και να φεύγεις... Κάποιος ανθρωπολόγος έδειξε ένα παιχνίδι στα παιδιά μιας Αφρικανικής φυλής... Τοποθέτησε ένα καλάθι με νόστιμους καρπούς κοντά στον κορμό ενός δέντρου και τους είπε: - Το πρώτο παιδί που θα φτάσει στο δέντρο θα πάρει το καλάθι. Όταν τους έδωσε το σήμα εκκίνησης, έμεινε έκπληκτος που περπατούσαν όλα μαζί, πιασμένα χέρι χέρι μέχρι να φτάσουν στο δέντρο και να μοιράσουν τον καρπό. Όταν αργότερα τα ρώτησε γιατί το έκαναν αυτό ενώ ο καθένας θα μπορούσε να πάρει το καλάθι μόνο για τον εαυτό του, απάντησαν όλα μαζί: Ubuntu. Δηλαδή, πώς δεν μπορεί κάποιος από εμάς να είναι ευτ...

Και όταν πια η κουβέντα πάει στα όνειρα... Να τα μοιράζεσαι μονάχα με αυτούς που έμαθαν να ζουν αληθινά... Μα τι να τους κάμεις τους κομπάρσους σε ταξίδια μαγικά μάτια μου; Δεν μπορείς να περιμένεις μέχρι η ζωή να πάψει να είναι σκληρή μαζί σου, για να αποφασίσεις να γίνεις ευτυχισμένος... Η ζωή είναι τραγικά σύντομη για να μην ακολουθούμε τον δικό μας δρόμο. Για να μην είμαστε με αυτούς που θέλουμε να είμαστε. Και για να μην κάμουμε πράξη, όλα όσα έχουμε στο μυαλό και στη καρδιά μας. Την κραυγή σου μπορούν να την ακούσουν όλοι... Την ομιλία σου, μονάχα όσοι είναι γύρω σου... Μα τις σιωπές σου μπορούν να τις ακούσουν μονάχα όσοι σε αγαπούν πραγματικά!!! Μπορεί κάποια στιγμή να πάψεις να πιστεύεις στα αυτιά σου με αυτάπου θα δουν τα μάτια σου... Μα μην πάψεις ποτέ να πιστεύεις στους όμορφους ανθρώ-πους, ακόμη και αν τύχει να συναντήσεις άσχημες ψυχές. Τίποτα απολύτως δε θα σε φοβίζει αν ΕΣΥ αρνηθείς την ύπαρξη του φόβου... Έχεις το δικαίωμα να ρ...

Δυστυχώς όμως, ανάμεσά μας υπάρχουν και εκείνοι που προσπαθούν να γιομίσουν την ψυχή τους αδειάζοντας των άλλων τις ψυχές. Μα εγώ συνεχίζω να αγαπώ τους ανθρώπους που δεν προ-σπαθούν να κρύψουν τη μελαγχολία τους μπροστά σε έναν κόσμο που προσποιήται ότι ζει ευτυχισμένος... Και τούτο προσπάθησε μονάχα μάτια μου. Τα λόγια σου να αγγίζουνε καρδιές, γιατί κάποια αυτιά μπορεί να αδυνα-τούν να σε ακούσουν. Γερνούν οστά, γερνούν ιστοί, γερνά ακόμη κι η καρδιά... Μονάχα η ψυχή αλήτισσα και αντιδραστική, μπορεί για πάντα παιδί να μένει... Και να μην ξεχνάς κάθε βράδυ πριν από το κινητό σου, να φορτίζεις και το μυαλό σου με όμορφες εικόνες, με απαραίτητες γνώσεις μα γιατί όχι; Και με υπέροχες μελωδίες...

Θυμησου λοιπόν, τους πέντε απλούς κανόνες αν θέλεις να είσαι πάντοτε ευτυχισμένος: Απελευθέρωσε την καρδιά σου από το μίσος. Απελευθέρωσε το μυαλό σου από ανησυχίες. Ζήσε απλά. Δώσε περισσότερα. Περίμενε λιγότερα και αποόλαυσε την κάθε σου στιγμή. Μα να προσέχεις πολύ που θα ακουμπάς την ψυχή σου για να ξαποσταίνει. Γιατί είναι και κάτι λεκέδες που δεν καθα-ρίζουν με τίποτα... Αυτό που έχει σημασία είναι να έχεις έναν λαμπερό ήλιο πάντοτε μέσα σου. Μα τι όμορφα που θα ήταν κάποια μέρα να ξημέρωνε η άλλη μας ζωή... Να μηδενίσουμε και να αρχίσουμε μονάχα με ότι τα όνειρα μας μας θυμίζει... Να δούμε τον ήλιο, σα να τον αντικρίζουμε για πρώτη φορά... Να πάρουμε από μια βαθιά ανάσα μέχρι να γιομίσει με ζωή το μέσα μας... Μα ετοιμάσου. Έρχονται όλα αυτά που λαχταράς. Είναι όμως τα χέρια σου έτοιμα να τα βαστήξουν; Έτσι κι αλλιώς τα σύννεφα είναι πάντα περαστικά... Η αγάπη μάτια μου ξεκινά από τον ίδιο σου τον εαυτό και από εκεί κι έπειτα εξαπλώνετ...

Άραγε τι να 'ναι αυτό που ζεματά τις σκέψεις σου μα παρ' όλα αυτά εσύ το τρέμεις; Πόσο να κοστίζει μάτια μου η ευτυχία; Πόσο να κοστίζει, η προσωπική σου συναρμολόγηση της δικής σου ζωής; Μα πόσο να κάμουν μωρέ, μία οκά αστείρευτα χαμόγελα; Τι να 'ναι αυτό που το βλέμμα σου μποδίζει, πέρα από τους ουρανούς σου να κοιτάζει; Και πόσο ακριβός να είναι ένας ουρανός; Μα μήπως τελικά σου αξίζει άλλους τρόπους για να ψάξεις; Μήπως δεν έχεις καταλάβει το συμφέρον σου; Θα σου κοστίσει πολύ φθηνότερα να δημιουργήσεις μονάχος σου την ευτυχία... Και σίγουρα θα σε αναγεννήσει πιότερο, και θα ζωγραφίζεις μόνος σου τους δικούς σου ουρανούς!!!

Η χειρότερη μορφή μιζέριας είναι η φυλαργυρία... Μα εγώ τους μέτρησα όλους... Φίλους, εχθρούς, συγγενείς... Και θέλεις να ακούσεις μια πολύ σκληρή αλήθεια; Κάποιοι από τους εχθρούς είχαν πιότερη μπέσα... Και μάλλον είναι πανευτυχείς οι ολιγαρκείς άνθρωποι τελικά... Να κάμεις κάποιες υποχωρήσεις μα μονάχα τόσες όσες σου επιτρέπει η αξιοπρέπεια σου... Προσοχή και σύνεση μεγάλη λοιπόν γιατί, “το πολύ νερό στο κρασί”, αλλοιώνει εντελώς τη γεύση του... Γιατί η πιο μεγάλη αλήθεια είναι πως ομορφαίνεις ανάλογα και με τους ανθρώπους που έχεις στο πλάι σου... Όπως επίσης αληθεύει πως πάρα πολλοί όμορφοι άνθρωποι, είναι πλασμένοι από συντρίμια... Μα αν θέλουμε να ονειρευτούμε ξανά και ξανά, θα πρέπει να ξυπνήσουμε μάτια μου, πριν να είναι πολύ αργά... Τα παιδιά πιστεύουν ότι μια γρατζουνιά, μπορεί να θεραπευτεί απλά με ένα φιλί... Και αυτό φυσικά δεν μπορεί παρά να είναι εμπιστοσύνη, χωρίς όρους και όρια...

Και ναι λοιπόν... Να γουστάρεις πολύ την τρέλα σου!!! Και ας σου λένε όλοι λογικέψου... Και ας προσπαθούν κάποιοι να σε κάμουν να κλάψεις... Και ας ουρλιάζουν οι γύρω σου “Προσγειώσου”... Να γουστάρεις τα όνειρα σου!!! Να παίζεις!!! Να παθιάζεσαι!!! Να ερωτεύεσαι!!! Να αγκαλιάζεις σφιχτά!!! Να πληγώνεσαι!!! Να ζητάς συγνώμη!!! Να πιστεύεις στους ανθρώπους!!! Να χαζεύεις τη θάλασσα!!! Να ταξιδεύεις μέσα από τη μουσική!!! Να κλαις!!! Να πονάς!!! Και κάποιες φορές να γκρινιάζεις!!! Να αγαπάς!!! Να αγαπιέσαι!!! Να φαντασιώνεσαι!!! Να θαυμάζεις και να σε θαυμάζουνε!!! Να ζεις την κάθε σου στιγμή σα να είναι η τελευταία!!! Και αν στην τελική θέλεις να βοηθήσεις; Πιάσε στο ένα χέρι την αγάπη και στο άλλο την ανθρωπιά!!! Πέτα κατάχαμα τον εγωισμό σου και πάτα τον με τα πόδια σου μέχρι να τον λιώσεις σα να είναι φίδι!!! Και έπειτα ξεκίνα πολύ απλά να κάμεις τα δικά σου ανθρώπινα θαύματα.

Άσε το αύριο στα αύριο Και όσες ώρες εσύ μάτια μου, έψαχνες απεγνωσμένα για την ιδανική εμφάνιση, πέρασαν από δίπλα σου τόσες ιδανικές ψυχές... Άραγε τις αντίκρισες; Και ο βασικότερος λόγος για τον οποίο απογοητεύεσαι από τους ανθρώπους γύρω σου, είναι πολύ απλός... Πιστεύεις στην αρχή ότι όλοι αυτοί είναι έτοιμοι να κάμουν για εσένα, όλα εκείνα τα υπέροχα τα οποία είσαι πανέτοιμος εσύ να κάμεις για αυτούς... Όμως τα αρνητικά συναισθήματα, είναι δεδομένο, ότι ελκύουν πάντοτε, αρνητικές καταστάσεις... Βρες λοιπόν τον καλύτερο, δικό σου, τρόπο για να αλλάζεις τις άσχημες σκέψεις σου, προκειμένου να αλλάζουν και αυτά που ζεις... Από την άλλη πάλι, μην ξεχνάς ποτέ ότι και τα δικά σου λάθη κομμάτι του δικού σου παιχνιδιού είναι... Μα όταν κάποια στιγμή μάθεις να κερδίζεις ακόμη και από αυτά, τότε πλέον θα θεωρείσαι πολύ “μεγάλος παίχτης”... Να είσαι προσεχτικός με το θυμό σου. Όχι μονάχα για τους ανθρώπους γύρω σου, αλλά κυρίως επειδή αυτός που κινδυνεύεις να βλάψει...

Όλοι συνταξιδιώτες της ζωής και ταυτόχρονα συνοδοιπόροι είμαστε βρε μάτια μου... Ας κάμουμε λοιπόν αυτό το ταξίδι μας όσο συναρπαστικότερο και όσο πιο απολαυστικό γίνεται, προκειμένου να αξίζει ετούτη η πρωτόγνωρη για όλους μας εμπειρία... Και πώς αλλιώς θα μπορούσαμε να δούμε αυτό το ταξίδι ως κάποιο μάθημα, που σκοπό έχει να μας κάμει να φτάσουμε στο απόγειο της προσωπικής μας εξέλιξης, αν ακόμη και τις λιγότερο ευχάριστες στιγμές μας δεν τις νιώθαμε ως ευλογημένες στιγμές; Όταν κάποιος έχει το ελάττωμα να μην απολαμβάνει όλα αυτά που ήδη έχει κατακτήσει, σίγουρα δε θα είναι ευτυχισμένος ούτε με αυτά που θα ήθελε να κατακτήσει... Έν αντιθέσει, όταν κάποιος άλλος διατηρεί ως στάση ζωής το ότι η πραγματική ευτυχία ούτως ή άλλως του ανήκει, θα βρίσκει με κάθε ευκαιρία τον τρόπο να τα διαλαλεί και φυσικά όλο αυτό με χαρά να το μεταδίδει...

Μα δεν είναι πάντα απαραίτητο να πιστεύεις όλα όσα σκέφτεσαι... Μόνο όταν συνειδητοποιήσεις και αποδεχτείς την απε-ραντοσύνη σου, θα μπορέσεις να αγκαλιάσεις την απεραντοσύνη της Ζωής. Μόνο τότε θα νιώσεις και θ'ακούσεις το κάλεσμα της Ψυχής σου. Μόνο τότε θα μπορέσεις νιώσεις την ανάσα του Σύμπαντος μέσα σου. Έχει έρθει η ώρα γι αυτό. Σταμάτα να προσπαθείς να περιορίσεις τα πάντα, τη Ζωή, Εσένα, τους άλλους γύρω σου, για να χωρέσουν στις περιοριστικές σου πεποιθήσεις. Αναγνώρισε ότι περιοριστικό υπάρχει μέσα σου και τότε θα σταματήσεις να το προβάλλεις έξω σου. Σταμάτα να πιστεύεις πως ξέρεις τον εαυτό σου γιατί μόνο έτσι θα μπορέσεις να τον γνωρίσεις. Όταν αλλάξεις το έργο που παίζεται μέσα σου, αυτόματα θα αλλάξει και το έργο που ζεις. Εσύ ορίζεις τη Ζωή σου και κανένας άλλος. Δεν υπάρχει κανένας να κατηγορήσεις, δεν υπάρχει κανένας καλύτερος η χειρότερος, κανένας ανώτερος η κατώτερος. Όλα είναι διαφορετικά επίπεδα της συνειδητότητας σου. Όλα είναι...

Ούτως ή άλλως και η ζωή ένα σχολειό είναι... Και όλα της τα μαθήματα σκοπό έχουν να σου θυμίζουν όλα εκείνα που η ψυχή σου ήδη γνωρίζει... Και όταν με το καλό θα συναντήσεις κάποιον που θα σε κάμει να νιώθεις πως είσαι η εξαίρεση στον κανόνα, αγάπησε τον λίγο παραπάνω, πολύ απλά γιατί αυτός θα είναι που ανακάλυψε και όλα εκείνα τα κρυφά σου χαρίσματα, που όλοι οι υπόλοιποι ίσως να φοβόντουσαν ακόμη και να τα αντικρίσουν... Το ότι αγαπάς δε σημαίνει, ότι αποχωρίζεσαι την προσωπική σου ελευθερία... Σημαίνει όμως μάτια μου ότι της δίνεις ένα σημαντικότερο και ταυτόχρονα ένα πολύ βαθύτερο νόημα. Και το ταξίδι συνεχίζεται... Με πληγωμένα ίσως τα φτερά κάποιες φορές, μα πάντοτε συνεχίζεται... Δύσκολος δρόμος αλλά αυτό το φως που κρατάς μέσα σου, θα είναι ο φάρος σε αυτό το μακρύ ταξίδι... Και το ξέρω ο δρόμος θα φωτίζεται όλο και πιο πολύ και η κούραση θα φύγει... Την θέση της θα πάρει το χαμόγελο και η αγάπη... Και τότε το ταξίδι σου θα έχει φτάσει στο προορι...

Ποτέ δεν είναι αργά μάτια μου… Για να αρχίσεις απ’ την αρχή... Για να απολαύσεις τη ζωή... Για να αλλάξεις τρόπο σκέψης... Για να αλλάξεις τρόπο ζωής... Για να αγαπήσεις... Μα και για να αγαπηθείς... Για να συγχωρήσεις... Για να ξεχάσεις... Για να μάθεις... Για να αισθανθείς... Για να γίνεις αισιόδοξος... Για να γιορτάσεις τη ζωή... Για να δώσεις ένα φιλί... Για να κάμεις μια αγκαλιά... Για να σταματήσεις να γκρινιάζεις... Για να μάθεις πώς αγαπούν... Για να κηδέψεις τη μιζέρια... Για να φλερτάρεις... Για να ερωτευτείς... Για να αγαπήσεις τον εαυτό σου... Για να αγνοήσεις όσα σε πλήγωσαν... Για να σταματήσεις να είσαι κολλημένος στο παρελθόν... Για να ζήσεις στο παρόν... Για να γνωρίσεις καινούριους ανθρώπους... Για να κόψεις κακές συνήθειες... Για να ζήσεις όπως θέλεις... Ξεκίνα!!! Προλαβαίνεις!!!!

Υπήρχε ανέκαθεν, υπάρχει και θα συνεχίζει να υπάρχει όσο ζεις και ανασαίνεις, ένα αστείρευτο φως μέσα σου, με τόση λάμψη, που είναι αδύνατον να το υπερνικήσει οποιοδήποτε σκοτάδι... Αυτό το φως είναι ο ήλιος της ψυχής σου. Και αντλεί τη λάμψη του μονάχα από την αγάπη. Όσο λοιπόν ΕΣΥ θα είσαι γιομάτος από αγάπη αυτό το φως θα συνεχίζει να θαμπώνει και γιατί όχι, να τυφλώνει οποιοδήποτε σκοτεινό σημείο κι αν προσπαθήσει να εμφανιστεί και να μουτζουρώσει τη λαμπερή ψυχή σου... Και δε χρειάζεται να είσαι αντικοινωνικός. Αρκεί να είσαι απλά επιλεκτικά κοινωνικός... Δεν έχει κανένα απολύτως νόημα, το να δείχνεις εκείνη την απέραντη θάλασσα υπέροχων συνασθημάτων που έχεις μέσα σου, σε οποιονδήποτε δεν ξέρει ή φοβάται να κολυμπίσει μέσα της... Συνειδητοποίησε όμως επιτέλους μάτια μου, ότι κάθε μέρα είναι πιθανό να έχεις κάτι καινούριο να μάθεις, κάτι καινούριο να πάθεις, κάτι καινούριο να απολαύσεις, μα και κάτι παλιό για να ξεχάσεις... Το σίγουρο και δεδομένο είναι ό...

Ανύψωσε τα λόγια σου και όχι τον τόνο της φωνής σου... Γιατί είναι η βροχή που κάμει τα λουλούδια να ανθίζουν και όχι οι κεραυνοί... Δυστυχώς μάτια μου, ζούμε στην εποχή του ελάχιστου, της συναισθηματικής τσιγκουνιάς, και των φόβων. Η μεγάλύτερη και πολύ ύπουλη αρρώστια είναι αποφυγή της οποιασδήποτε δέσμευσης, που λίγο λίγο μετατρέπεται σε ανικανότητα να αγαπήσουμε. Μα η πραγματική αγάπη όμως δεν ανήκει στο λίγο. Ανασαίνει και υπάρχει μονάχα όταν ξεχειλίζει. Να μη φοβάσαι λοιπόν να είσαι μοναδικος και αναντικατάστατος, μέσα σε μια θάλασσα ανταλλάξιμων ανθρώπων. Να πάς κι ας σου βγει και σε κακό. Γιατί όταν χάνεις την ικανότητα να δένεσαι και να νιώθεις χάνεις ταυτόχρονα και την ικανότητα να είσαι άνθρωπος μα αυτό, παρόλα όσα σε έχουν βρει, δεν μπορεί να σου το πάρει κανείς... Οι περισσότεροι ανθρωποι μάτια μου τρεμουν τα ταξιδια, μα η Ιθακη θελει κοτσια και αντοχες ψυχικες. Λιγοι οι συνοδοιποροι μα με αυτους να επιλεγεις να μένεις. Τελικα μια ξηρά να αξίζ...

Ο καθένας από εμάς έχει από τη φύση μέσα του δύο τεράστιους λύκους... Ο ένας από αυτούς λέγεται “Μίσος, Θυμός, Ζήλια. Μιζέρια”... Ο άλλος λέγεται “Χαρά, Ελπίδα, Αγάπη, Γενναιοδωρία”... Καθημερινά αυτοί οι δύο λύκοι πολεμούν μεταξύ τους μέσα στις ψυχές μας... Και τελικά μπορείς να μαντέψεις ποιος νικάει; Μα φυσικά αυτός που ΕΣΥ ταϊζεις και του δίνεις δύναμη. Δύο είναι στην πραγματικότητα οι μεγαλύτεροι εχθροί και ταυτόχρονα οι δύο πιο ισχυρές τροχοπέδες του ανθρώπου, που τον βαστούν μόνιμα μακριά από τα όνειρα του και δεν του επιτρέπουν συχνά να σηκώνει ψηλά το βλέμμα... Και αυτοί είναι ο φόβος και η συνήθεια, που έχουν την τάση να πυροβολούν πάντοτε πισώπλατα και να σκοτώνουν ακόμη και το τελευταίο ψεγάδι ονείρου που μπορεί να του έχει απομείνει... Αυτή είναι μάτια μου και η μεγαλύτερη κατάρα, και ταυτόχρονα η πιο ανίατη ασθένια της εποχής μας άλλωστε. Και το μοναδικό φάρμακο εναντίον τους, που δυστυχώς στις μέρες το βρίσκεις πολύ δύσκολα, είναι η πραγματική...

Η αγάπη θέλει κότσια, αντοχές και αλήθειες... Θέλει θυσίες και ανιδιοτέλεια... Πρέπει να βάζεις πλάτη και να σπάσεις τον εγωισμό σου σε εκατομμύρια κομμάτια... Αγάπη είναι, να μην κουράζεσαι... Να μην κουράζεσαι να κάμεις... Να μην κουράζεσαι να λες... Τελικά μάτια μου μόνο οι γενναίοι μπορούν, δικαιούνται και ξέρουν πώς να αγαπάνε... Οι τολμηροί της ζωής... Αυτοί που μπορούν από τη μία πλευρά να λαμβάνουν, αλλά γνωρίζουν από την άλλη πλευρά και το να μοιράζονται... Να δίνουν... Τελικά αν μπορείς να γίνεις κάτι στη ζωή των άλλων, γίνε χρώμα, μελωδία, όνειρο και χαμόγελο!!! Γίνε η αντανάκλαση ενός πολύ λαμπερού χαμόγελου, μίας πολύ τρυφερής αγκαλιάς, ενός φιλιού, ή μιας εγκάρδιας χειραψίας!!! Γίνε ΕΣΥ ο καλοκάγαθος γίγαντας που έχει τόσο, μα τόσο πολλά να προσφέρει σε τούτη την γιομάτη αδικία, ανθρωπότητα...

Οι μέρες που ζούμε, είναι μάλλον πολύ σκληρές... Οι άνθρωποι που ζουν δίπλα μας και κάποιες φορές “πολύ δίπλα μας”, ίσως να κρύβουν μέσα τους ότι δε θα θέλαμε να δούμε ή ακόμη και ότι δε θα θέλαμε να ζήσουμε... Ποτέ το οτιδήποτε δε συμβαίνει εντελώς ξαφνικά μάτια μου... Πάντοτε χτυπούσαν, χτυπούν και θα συνεχίζουν να χτυπούν “καμπανάκια” και πολύ καλά θα κάμουμε να έχουμε τα αυτιά μας ανοιχτά για να τα ακούμε εγκαίρως, αλλά και για να ανταποκρινόμαστε συνετά σε κάθε περίπτωση Ότι κι αν συμβαίνει στη ζωή μας, ασφαλώς συμβαίνει για κάποιον λόγο... Τίποτα δε γίνεται τυχαία. Ακόμη και εκείνα που πιστεύουμε ότι μας προϋπάντησαν ή τα προϋπαντήσαμε τυχαία, έχουν προκληθεί και ταυτόχρονα έχουν προκαλέσει κάποιες αλυσιδωτές αντιδράσεις μας... Μα πριν αρχίσεις να με κρίνεις μάτια μου, περπάτα με τα παπούτσια μου, ακολούθα το δρόμο της δικής μου ζωής και αν και εφόσον καταφέρεις να φτάσεις μέχρι εκεί που έφτασα εγώ, ίσως τότε να καταλάβεις το πόσο πάλεψα και το πόσο δυνατός ...

Γιατί θέλει θάρρος και τόλμη μάτια μου, για να ανατείλει το όνειρο πριν προλάβει να δύσει κάθε ελπίδα... Αν ποτέ βρεθεί στην άκρη ενός γκρεμού κάποιος αισιόδοξος απλώς θα θαυμάσει τη θέα... Ενώ αντιθέτως ένας απαισιόδοξος θα οραματιστεί αυτομάτως την πτώση... Κάποιος λογικός σε μια αντίστοιχη περίπτωση μάλλον θα τρομάξει... Κάποιος τρελός όμως αντίθετα, μάλλον θα προσπαθήσει να πετάξει... Αν μπροστά στο γκρεμό αυτόν βρεθεί κάποιος δειλός μάλλον θα κλείσει τα μάτια για να μη βλέπει... Ενώ κάποιος θαρραλέος θα ξεκινήσει με θράσος και μάλλον θα τα καταφέρει τελικά να περπατήσει κατά μήκος του... Στη διάρκεια του ταξιδιού που ονομάζεται “Ζωή” μάτια μου, είναι πολύ πιθανό να βρεθούμε κάποιες φορές όλοι μας μπρο-στά σε κάποια αδιέξοδα... Το πώς θα τα αντιμετωπίσουμε όμως, ή ακόμη και το πως θα τα προσπεράσουμε έχει να κάμει με εμάς τους ίδιους και δεν εξαρτάται καθόλου από τα ίδια τα αδιέξοδα...