Άσε το αύριο στα αύριο // Ase to avrio sta avrio

Παρατήρησε καθημερινά: Πότε πιάνεις τον εαυτό σου να κρατάει πράγματα μέσα του και να μην εκφράζεις αυτό που πραγματικά θες να πεις; Τότε είναι η κρίσιμη ώρα να «σφίξεις τα δόντια» και απλά να το πεις. Στο 99% των περιπτώσεων η αντίδραση του συνομιλητή θα σε εκπλήξει θετικά. Η ευαισθησία σου είναι, που σε ξεχωρίζει από όλους τους άλλους και σου δίνει ταυτότητα. Είναι επίσης η μοναδικότητα σου και η μοναδική προσφορά σου στον κόσμο... Η προσωπική σου αποστολή... Αν τα γνωρίζεις αυτά, έχεις και την ταυτότητα και το προσωπικό σου νόημα... Η αποστολή και το νόημα, μπορεί να είναι έργο μιας όλόκληρης ζωής... Μην ντρέπεσαι για αυτό που είσαι, αυτά που πιστεύεις και αυτά που θες να κάνεις στη ζωή σου. Δεν έχεις να κρύψεις τίποτα, άρα γιατί να μην θέλεις να εκφραστείς; Σίγουρα δεν είσαι, το “επάγγελμα σου”... Σίγουρα δεν είσαι, το “αξίωμα σου”... Σίγουρα δεν εισαι, το “πόσα χρήματα διαθέτεις”... Σίγουρα δεν είσαι, το “τί αυτοκίνητο οδηγείς”...Όλα αυτά δεν είναι η πραγματική σου ουσί...

Έχεις σκεφτεί άραγε το σημερινό διάλογο που θα ακολουθούσε ανάμεσα σε ένα μωρό της εποχής μας και σε έναν ψυχοθεραπευτή; Σου παραθέτω παρακάτω την προσωπική μου άποψη: - Γιατρέ φοβάμαι πολύ... - Έχεις εντοπίσει τι ακριβώς φοβάσαι; - Ναι ,μήνες τώρα. - Μπορείς να το περιγράψεις ; - Σκέφτομαι γιατρέ πως οι γονείς μου στην προσπάθεια τους να μου χαρίσουν μια πιο όμορφη και πιο άνετη ζωή από υλικά αγαθά, λείπουν συνέχεια. Και αυτό εμένα με κάμει να φοβάμαι πολύ!!! Και τίποτε δεν αναπληρώνει το κενό τους... Είναι συνεχώς κουρασμένοι, δεν έχουν χρόνο για παιχνίδι και μου παίρνουν τα πάντα αρκεί να είμαι ήσυχος. Με βγάζουν συνέχεια φωτογραφίες και τις ανεβάζουν στο διαδίκτυο για να δείξουν οτι είμαστε μια φυσιολογική και ευτυχισμένη οικογένεια. Μα εγώ δε νιώθω ευτυχισμένος δε νιώθω ασφάλεια, δε νιώθω εμπιστοσύνη. Είναι σοβαρό γιατρέ μου; - Οι γονείς παιδί μου καλό, πιστεύουν πως η μεγαλύτερη "προίκα " προς τα παιδιά τους είναι μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία μα προσπαθούν, λαν...

Μα στους δρόμους κάποιας εύκολης και απερισκεπτης εμπιστοσύνης, γίνονται τα χειρότερα ατυχήματα και χάνονται, σχέσεις δυνατές και κάποιες φορές, πολλών ετών... Γιατί αν κάποιον τον έχεις εκνευρίσει, μπορεί αργά η γρήγορα να τον κερδίσεις ξανά. Μα αν κάποιον τον έχεις απογοητεύσει, τον έχεις χάσει σίγουρα για πάντα. Όμως πώς συνεχίζεις να ελπίζεις ότι θα ανακαλύψεις νέους ωκεανούς αν φοβάσαι να ξεκολλήσεις απο την ακτή; Μην ξεχνάς πως ανάμεσα σε όσα έχουμε πει μα στην ουσία δεν τα εννοούσαμε και σε όσα εννοούσαμε μα δεν τολμήσαμε ποτέ να τα πούμε, μπερδεύεται η αγάπη και αποπροσανατολίζεται. Χιλιάδες μπορεί να περπατούν στο δρόμο σου... Μα στα βήματα σου κανείς δεν μπορεί να περπατήσει!!! Όταν όμως παίρνεις το ρίσκο να ανοίξεις τη θύρα της ψυχής σου, να είσαι προετοιμασμένος να δεχτείς από λογής, λογής υπέροχους ανθούς, ως και ανελέητες μαχαιριές. Το δυσκολότερο στις μέρες μας, δεν είναι τόσο το να παλεύεις με λιοντάρια, όσο το να προσπαθείς να συμβιώσεις με φίδ...

Ένα κομμάτι του παζλ στη ζωή κάποιου, είσαι κι εσύ άλλωστε. Μπορεί να μη μάθεις ποτέ σε ποιο σημείο ακριβώς ταιριάζεις, αλλά να θυμάσαι πως η ζωή κάποιου δε θα μπορούσε να είναι ολοκληρωμένη αν εσύ δε βρισκόσουν εντός της... Το να είσαι επιλεκτικός σχετικά με το ποιος θα έχει πρόσβαση στον ελεύθερο χρόνο σου και στην ενέργεια σου, είναι από μόνο του μία κάποια μορφή αυτοφροντίδας. Ή θα επιλέξεις τη σιωπή λοιπόν, προκειμένου να μη χάσεις τη βολή και την ησυχία σου, ή θα αντιδράσεις, θα αντισταθείς και θα αγωνιστείς ενάντια σε ότι αποτρόπαιο γίνεται για εσένα, και πιθανόν κάποιες φορές χωρίς εσένα.. Άραγε πώς περιμένεις να βοηθήσουν τα μάτια αν ο νους πεισματικά παραμένει τυφλός; Το να καταπίνεις χωρίς να μασάς την τροφή, κάμει πολύ μεγάλο κακό στο στομάχι. Μα το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τη σκέψη, αν πιστεύεις οποιαδήποτε πληροφορία χωρίς να την επεξεργάζεσαι... Τα παιδιά βρίσκουν “τα πάντα” μέσα στο “τίποτα”, ενώ εμείς οι ενήλικες συνήθως βρίσκουμε το “τίποτα”, μέσα στα “π...

Ξυπνάς κάθε πρωί, για να παλέψεις με τους ίδιους δαίμονες που σε έκαμαν να κουραστείς τόσο μα τόσο πολύ το προηγούμενο βράδυ... Μα δε χρειάζεται κάποιος ιδιαίτερος λόγος για να είμαστε χαρούμενοι. Ο καλύτερος λόγος είναι η ίδια η ζωή. Αν όμως εσύ συνεχίζεις να χρειάζεσαι κάποιους λόγους χαράς. Τότε σίγουρα ζεις κλαποια λάθος ζωή... Και αυτό μάτια μου δεν μπορεί παρά να λέγεται γεναιότητα... Ο καθένας όμως νοιάζεται για εσένα μέχρι εκεί που θέλει και φυσικά μέχρι εκεί που δεν ξεβολεύεται. Όταν κάποιος πιστεύει στον εαυτό του, δεν έχει καμία απολύτως ανάγκη, να πείσει και τους άλλους. Όταν κάποιος είναι ικανοποιημένος με τον εαυτό του. Δε χρειάζεται καμία έγγριση από άλλους. Γιατί πολύ απλά, όταν κάποιος αποδέχεται τον εαυτό του, αργά ή γρήγορα τον αποδέχονται και όλοι οι υπόλοιποι... Μα είναι τόσο εύκολο το να καλύψεις εντελώς το οποιοδήποτε πρόβλημα... Απλά το σκεπάζεις με κάποιο άλλο φαινομενικά μεγαλύτερο πρόβλημα.

Να είσαι ευτυχισμένος πάντοτε για τούτη τη στιγμή... Γιατί στην πραγματικότητα μέχρι ετούτη τη στιγμή φτάνει με σιγουριά η ζωή σου. Μπορεί να φοβάσαι, όταν έχεις κάτι να χάσεις. Μέχρι να το χάσεις. Μετά όμως δεν έχεις κανένα λόγο να φοβάσαι για τίποτα. Να μη λες όλα όσα γνωρίζεις... Να μην πιστεύεις όλα όσα ακούς... Και να μην δίνεις, όλα, όσα μπορείς να δώσεις... Να κρατάς πάντοτε μέσα σου, έναν μικρό μυστικό κήπο αποκλειστικά για εσένα... Τα χελιδόνια που θα έρθουν δε θα φορούν μάσκες. Και θα κινδυνεύσουμε όλοι μας. Μπορεί να μας κολλήσουν άνοιξη. Μονάχα αν αγαπήσεις τον εαυτό σου μα και κάθε άλλο πλάσμα ετούτου του πλανήτη, θα μπορέσεις να του προσφέρεις μια μέρα ευτυχίας παραπάνω...