Άσε το αύριο στα αύριο // Ase to avrio sta avrio

Κάθε φορά που νιώθουμε πόνο, αυτόματα το υποσεινήδητο μας προγραμματίζει τα κύτταρά μας να έχουν την παράλογη ανάγκη, να νιώσουν πόνο ξανά και ξανά... Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει όμως μάτια μου και με το θυμό... Αλλά και με το μίσος... Η ίδια περίπτωση όμως και με την ενοχή... Μα και με τη ζήλεια... Και το πιο παράδοξο; Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο λειτουργεί και η απόρριψη... Και τελικά καταλήγουμε να εθιζόμαστε σε άσχημα συναισθήματα που ούτως ή άλλως έχουμε βιώσει στο παρελθόν και με έναν τραγικό υποσεινήδητο τρόπο, έλκουμε καταστάσεις γεγονότα και ανθρώπους μέσα στις ζωές μας, που μας οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια, στα ίδια και στα ίδια!!!

Κράτησε μέσα στη ζωή σου μονάχα όσους αξίζουν να υπάρχουν εκεί... Τους υπόλοιπους όλους βγάζε τους έξω από την πόρτα και άφησε τους αν θέλουν να κρυφοκοιτούν από την κλειδαρότρυπα!!! Σε κάθε άνθρωπο που σε ενδιαφέρει, να δίνεις από τον εαυτό σου, τόσο μόνο, όσο κατάφερε ή όσο ενδιαφέρθηκε να κερδίσει... Οτιδήποτε πιότερο είναι απλά μια φτηνή και εντελώς άνούσία κατασπατάληση του ΕΓΩ σου μα και της ίδιας σου της ψυχής... Οι μεγαλύτερες φουρτούνες που αντιμετώπισες αλλά και εκείνες που θα αντιμετωπίσεις μάτια μου δεν μπορεί, παρά να ξεκινούν μα και να κοπάζουν ταυτόχρονα μέσα στο δικό σου το νου και μόνο... Λιμάνι μα και φουρτουνιασμένη θάλασσα την ίδια στιγμή ο νους σου... Μα ο ικανότερος καπετάνιος που αναίμακτα μπορεί να δαμάζει ή ακόμη και να προσπερνά την οποιαδήποτε φουρτούνα, όσο μεγάλη ή μικρή κι αν μπορεί να είναι, ήσουν, είσαι και θα παραμένεις για πάντα μονάχα ΕΣΥ!!! Και έπειτα μέσα από τις δικές σου μπουνάτσες να απο-λαμβάνεις τα δικά σου ταξίδι...