Κάθε φορά που νιώθουμε πόνο, αυτόματα το υποσεινήδητο μας προγραμματίζει τα κύτταρά μας να έχουν την παράλογη ανάγκη, να νιώσουν πόνο ξανά και ξανά... Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει όμως μάτια μου και με το θυμό... Αλλά και με το μίσος... Η ίδια περίπτωση όμως και με την ενοχή... Μα και με τη ζήλεια... Και το πιο παράδοξο; Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο λειτουργεί και η απόρριψη... Και τελικά καταλήγουμε να εθιζόμαστε σε άσχημα συναισθήματα που ούτως ή άλλως έχουμε βιώσει στο παρελθόν και με έναν τραγικό υποσεινήδητο τρόπο, έλκουμε καταστάσεις γεγονότα και ανθρώπους μέσα στις ζωές μας, που μας οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια, στα ίδια και στα ίδια!!!