Οι μοναδικοί άνθρωποι που τελικά αξίζουν να φωτίζονται από το δικό σου χαμόγελο, είναι μάτια μου εκείνοι που σου το δημιουργούν. Τους υπόλοιπους θα σε συμβούλευα να τους αφήσεις μέσα στις δικές τους σκοτεινιές... Όχι σαν τιμωρία φυσικά!!! Μα ούτε σαν ποινή για κάτι που πιθανόν σε στενοχώρησε... Λέω άσε τους μέσα στις σκοτεινιές τους, γιατί πολύ απλά αν ήθελαν θα είχαν βρει τον τρόπο από φως να λουστούν. Ούτως ή άλλως είμαστε όλοι μας μάτια μου αυτόφωτα άστρα. Άρα ο καθένας από εμάς μπορεί ανά πάσα στιγμή νιώσει την ανάγκη να αυτοφωτιστεί!!! Οι δανεικές λάμψεις, μάλλον έχουν στερέψει. Άρα ο καθείς ας ανάψει την ψυχή του, προκειμένου να φωτίζει τον κόσμο γύρω του. Μα αν δεν καώ εγώ, αν δεν καείς εσύ, πώς θέλεις να γίνουν τα σκοτάδια λάμψη; Μα αν κάποια στιγμή στο διάβα σου βρεθεί κάποιος πονεμένος ή κάποιος πληγωμένος που έχει χάσει τη μαγεία του δικού του φωτός, καλό θα ήταν να του δανείσεις για λίγο, λιγάκι από το δικό σου. Με φειδώ όμως!!! Μονάχα για λίγο!!! Γιατί ο φόβος κι η συνήθεια πυροβολούν πισώπλατα!!! Και φυσικά υπό τη μορφή δανείου, διότι μπορεί κάποια στιγμή να έχεις εσύ την ίδια ανάγκη και τότε θα είναι υποχρεωμένος να σου επιστρέψει τα “δανεικά”...