Κάθε άνθρωπος είναι τόσο μικρός, όσο ο φόβος που αισθάνεται... Μα ταυτόχρονα και τόσο μεγάλος όσο ο κάθε φόβος που επιλέγει να αντιμετωπίζει. Ας υποκλιθούμε λοιπόν εμπρός σε όλους εκείνους μάτια μου, που οι φόβοι τους, αντί να τους τρομάξουν, τους έκαμαν πιο θαρραλέους μα και πολύ πιο δυνατούς!!! Από την ασφάλεια τρύπιων αγκαλιών... Από χειραψίες που σε στοιχειώνουν... Από την ανάμνηση μιας κάλπικης ευτυχίας... Να φεύγεις μάτια μου!!! Αθόρυβα, σιωπηλά, χωρίς κραυγές, και μακρόσυρτους αποχαιρετισμούς. Και να μην παίρνεις τίποτα μαζί σου... Ούτε ενθύμια, ούτε ζακέτες για το δρόμο. Να τρέχεις μακριά από δήθεν καταφύγια κι ας έχει έξω και χαλάζι. Να μάθεις μάτια μου, να κοιτάς βαθιά στα μάτια όταν λες αντίο κι όχι κάτω ή το άπειρο. Να θυμάσαι πάντοτε πως ένα κομμάτι από το παζλ των ονείρων, των σκέψεων, των επιθυμιών μα και των αναγκών, κάποιου, είσαι ΕΣΥ μάτια μου!!! Μπορεί ποτέ να μη μάθεις, ή να μη βρεις, ή να μην καταλάβεις σε ποια ακριβώς θέση ταιριάζεις... Μα να θυμάσαι πάντοτε πως η ζωή κάποιου ή κάποιας δε θα μπορούσε να θεωρείται ολοκληρωμένη, αν εσύ δεν ήσουν ένα από τα κομμάτια του μέσα σε αυτήν!!!