Ανάμεσα μας θα υπάρχουν πάντοτε οι ανθρωπόμορφες "ύαινες" που διψούν να ξεσκίσουν την ψυχή μας. Στέκουν συχνά βουβές σαν παρατηρητές κι άλλοτε κάμουν ντόρο στο πέρασμα τους. Καθυστερημένα συχνά συνειδητοποιείς πόσο έξω είχες πέσει και πόσο πολύ δεν έβλεπες το προφανές. Διαπραγματεύτηκες την ευτυχία σου ,αντάλλαξες μια χούφτα χαμόγελα με μύρια, αλμυρά δάκρυα. Ήσουν δεσποινιδούλα κι αισθανόσουν ηλικιωμένη ή νεαρός που αισθανόσουν γέρος, καθώς το ταίρι που επέλεξες δεν σε σεβάστηκε ποτέ. Κάποιοι σου πιπίλισαν το μυαλό πως η απόλαυση σε τούτη την ζωή είναι αδίκημα κι έσκυψες το κεφάλι αδιαμαρτύρητα. Έκατσες σε τραπέζι με εκείνους που πίσω από την πλάτη σε χλεύαζαν με εκείνους που σου έσκαβαν το λάκκο. Ζούσες σε μια αυταπάτη πιστεύοντας πως ο άνθρωπος που εμπιστεύτηκες σε αγαπούσε ενώ στην ουσία πουλούσε στην ξεφτίλα κάθε σου συναίσθημα. Η είσοδος στην ευτυχία μοιάζει συχνά φραγμένη μάτια μου, δίχως δυνατότητα πρόσβασης .Συχνά τα παρατάς και ψάχνεις παρηγοριά σε εφήμερους έρωτες στο ποτό και σε ουσίες. Φουντώνει μέσα σου η αδικία, το γιατί φέρονται έτσι, το γιατί είναι αλλεργικοί στο αυθεντικό και καλοσυνάτο ; Μην αφήνεσαι όμως μην!!! Άσε την ψυχή σου ψυχή μου να γελάσει και πάλι γάργαρα, το είναι σου ευχάριστα για να γαργαλίσει!!!