Μόνο το μυαλό μας κινείται στο ρυθμό της ζωής, μέσα από χιλιάδες σκέψεις βουβές για τους άλλους με καλπασμό αλόγου για μας... Άραγε πόσοι άνθρωποι κλαίνε και πονούν τούτη την ώρα; Πόσα δάκρυα κυλούν και πόσα μένουν μέσα στην ψυχή μας βουβά, πνίγοντας κάθε χαρά; Πόσοι χαίρονται με μια καινούρια ζωή στο σπιτικό τους, και πόσοι ξέχασαν τι σημαίνει ζωή αληθινή, κλαίγοντας στα συντρίμμια της; Λύπη, χαρά, δυστυχία, ευτυχία, ανάκατα συναισθήματα, μα η ζωή πάντα παρούσα, με χαμόγελα ή γκριμάτσες, με δύναμη και αδυναμία συγχρόνως, με φόβο ή και τόλμη... Κοίτα βρε μάτια μου να χαρείς, να ζεις μέσα από τα όνειρα, να αγκαλιάζεις ότι σου δίνει χαρά, ότι αγαπάς, ότι επιθυμείς, γιατί ο χρόνος μας δεν είναι αστείρευτος...