Κάθεσαι και χαλιέσαι και αρρωσταίνεις με όλους τους άλλους... Τι σου είπαν... Τι σου έκαμαν... Πως σε βλέπουν... Ή αν σε θέλουν... Ξεχνάς όμως την ίδια στιγμή, τη δική σου τη δύναμη!!! Ξεχνάς την ομορφιά σου!!! Μα ξεχνάς και την αξία σου!!! Μαθε επιτέλους να αγαπάς λίγο και τον ταλαίπωρο τον εαυτό σου μάτια μου. Αν δεν το κάμεις εσύ, ποιος άλλος προσμένεις να το κάμει για εσένα; Στάσου επιτέλους στα δικά σου τα πόδάρια ψυχή μου και πέτα τα δεκανίκια, που δεν τα χρειάζεσαι πια, πολύ μακριά σου!!! Σκέψου μονάχα, ότι πάνω από οποιεσδήποτε συννεφιές συναντάς, θα υπάρχει πάντοτε ένας λαμπερός ήλιος ή ένας έναστρος ουρανός που όποτε καταφέρνεις να τον φτάνεις θα σου χαρίζει απλόχερα τη δική του μαγεία και κάθε φορά που θα νιώθεις άσχημα, ταξίδευε εκεί νοερά, για να τον απολαμβάνεις!!!