Άραγε μέχρι πότε κραυγές κατάψυχα θα πνίγεις; Και μέχρι πότε μάτια μου, τις γροθιές σου θα σφίγγεις; Μέχρι πότε μυριάδες ανείπωτα, άραγε θα σε ξεκουφαίνουν; Μέχρι πότε θα επιτρέπεις την ψυχή σου, να μαυρίζουν αυτα-πάτες; Μέχρι πότε στα σκοτάδια σου δε θα ρίχνεις φεγγαρόσκονη; Μέχρι πότε τις πόρτες σου, θα τις κρατάς ερμητικά κλειστές; Μέχρι πότε νέους χώρους δε θα ανοίγεις στα όνειρα σου; Μέχρι πότε θα επιτρέπεις να μη σέβονται οι άλλοι τις δικές σου ανάγκες; Μέχρι πότε τη διαφορετικότητα σου δε θα την επισημαίνεις και θα επιτρέπεις να μην τη σέβονται; Και μέχρι πότε στα φεγγάρια σου δε θα επιτρέπεις να σου δωρίζουν το φως τους από κοντά;