Μα δεν είναι ποτέ άδειες οι σιωπές βρε μάτια μου!!! Είναι γιομάτες από όλες εκείνες τις ανάσες που πια δε σε ζεσταίνουν!!! Αλλά μην ξεχνάς ότι το κάθε “τέλος” αποτελεί έναν βατήρα από τον οποίο μπορείς να κάμεις το μεγάλο σου άλμα, προς μία λαμπερή νέα “αρχή”!!! Και έτσι νομίζω πως θα έπρεπε να αντιδρούμε σε όλες τις σχέσεις μας. Να αγαπάμε τον άλλο, απλά και μόνο επειδή υπάρχει!!! Να χαιρόμαστε και να τον καλώς ορίζουμε τη στιγμή που μπαίνει στη ζωή μας και φυσικά χωρίς να του ζητούμε να συμπεριφέρεται, όπως εμάς θα μας βόλευε να συμπεριφέρεται... Το παρελθόν είναι άλλοτε μια άγκυρα, που πεισματικά αρνούμαστε να σηκώσουμε ώστε να προχωρήσουμε και να κάμουμε βήματα στη ζωή και άλλοτε μια μηχανή, που της δίνουμε γκάζι για να μας πάει παρακάτω. Συνηθίζουμε να ποντάρουμε στην πείρα του παρελθόντος, ώστε να προλάβουμε καταστάσεις του μέλλοντος. Ξεχνάμε όμως πως, όση πείρα και αν έχει κάποιος, ο παράγοντας συναίσθημα μπορεί να αναμετρηθεί μαζί της ισάξια και πολλές φορές να την κατατροπώσει. Γιατί πολύ απλά η πείρα έρχεται από το παρελθόν, ενώ το συναίσθημα ζει στο παρόν μας και γνωρίζει πολύ καλά το “τώρα” μας!!! Όσο κι αν σε φυγάδεψεις απ' τη μοναξιά αυτή πάντα θα μπορεί να σε βρίσκει αν δεν πάρεις την απόφαση πως η μοναξιά πια δε σου αξίζει...