Στην αληθινή αγάπη έδειξα τις καταιγίδες μου. Πίστευα ότι η αγάπη σημαίνει αυτό επίσης. Έμαθα τότε να αφήνω τα ουράνια τόξα να ξεφεύγουν από μέσα μου. Σκέφτηκα ότι σε μια σχέση πρέπει να αφήσεις τον άλλον να γνωρίσει το άσχημο και το καλό της ζωής σου. Τώρα απλά πιστεύω ότι οι άνθρωποι, οι αληθινά εγωιστές, θέλουν να δουν μόνο τον ήλιο που φέρνεις, ακόμα κι αν σε μερικές στιγμές ο ήλιος σου χάνεται. Γι ' αυτό συχνά μάτια μου, ίσως είναι προτιμότερο να επιλέγεις τη μοναξιά. Δεν είναι για όλους τα ταξίδια μάτια μου. Θα πρέπει να έχεις “έρμα” στην ψυχή και ανοιχτά πανιά στο βλέμμα για να καταφέρνεις να κουμαντάρεις τα όνειρα... Κάποιες φορές ίσως είναι προτιμότερο μάτια μου να μη θυμάσαι... Ίσως είναι πιο βολικό το να ξεχάσεις... Ακόμη κι αν χρειαστεί να στραγγιξεις όλες εκείνες τις θάλασσες που πνίγηκες μέσα τους για κάποιους άλλους... Να στύψεις την καρδιά σου μέσα σε ένα ποτήρι, να μην αφήσεις σταγόνα. Να το κρατήσεις σφιχτά, να το πνίξω, ή και να το σπάσεις το ρημάδι, χίλια κομμάτια να γίνει!!! Τζούρα και στιγμή, στιγμή και γουλιά... Ως την τελευταία!!! Και να τερματίσεις κάθε σου εξάρτηση... Μέχρι να τα καταφέρεις να είσαι ο εαυτός σου και να είσαι πολύ καλά!!!