Άραγε αναλογίστηκες ποτέ, πόση χαμένη ζωή πέρασες απλά και μόνο κάμοντας υπομονή; Πόσα αύριο πεθαμένα; Πόσα χτες σου ξεχασμένα; Πόση ακόμη υπομονή άραγε αντέχεις να κάμεις; Μα και πόσο ακόμη κουράγιο έχεις για να προσμένεις ένα καλύτερο αύριο; Πώς είναι δυνατόν να περιμένεις να είναι καλύτερο το αύριο αν εσύ ο ίδιος δεν κάμεις το παν για να το ομορφύνεις; Πως είναι δυνατόν, αν δεν κινήσεις γη και ουρανό, να προσμένεις πως αυτά που αξίζεις πραγματικά θα έρθουν να σε προϋπαντήσουν; Πώς είναι δυνατόν αν εσύ δεν κάμεις όλα όσα πρέπει να κάμεις να περιμένεις να σου έρθουν όλα όσα πιστεύεις ότι σου αξίζουν; Αν εσύ δεν αποφασίσεις να ανοίξεις πιότερο τους δικούς σου ορίζοντες δε θα μπορέσουν ποτέ μεγαλύτερα και σπουδαιότερα όνειρα να βρουν τη θέση τους μέσα εκεί... Δυστυχώς μάτια μου, το σημερινό σύστημα που επικρατεί γύρω μας σε θέλει κομμάτι αποκλειστικά και μόνο ενός παζλ που ίσως να μην έχει ούτε αρχή, μα ούτε και τέλος... Σε χρειάζεται μπερδεμένο, για να μπορεί να σου δίνει τις δικές του εντολές ή και διαταγές και εσύ μπερδεμένος να μην έχεις την ικανότητα να κρίνεις αν όλο αυτό είναι για το καλό σου ή για την καταστροφή σου... Και κατάφερε έπειτα από επιμελέστατο και πολύ καλά οργανωμένο σχέδιο, δισεκατομμύρια κουτιά αναμμένα να κρατούν επιμελέστατα, δισεκατομμύρια μυαλά κλειστά...