Σε μικρές καθημερινές χειρονομίες. Σε σιωπές που ακούγονται ακόμα και στην πιο δυνατή οχλοβοή. Σε γιομάτα κενά του πρέπει απ’ τα θέλω που περιμένουν να τα γιομίσει κάποιος άλλος. Σε αγάπες που ζουν ευλογημένες απ’ το Θεό. Σε χαμόγελα που προσπαθούν αναδεικνύοντας τις ομορφιές και μετρώντας τ’ άστρα, ν’ αλλάξουν τον κόσμο. Εκεί, που τα βαθυστόχαστα χρώματα, της ανατολής ή του ηλιοβασιλέματος ή του ολόγιομου φεγγαριού το πλουμιστό φως, και η μυρωδιά που βγάζει η βροχήκαθώς ξεγυμνώνεται πέφτοντας στο χώμα, γιομίζουν με σοφία το μυαλό. Εκεί, που μεθούν με τη ζωή, πίνοντας το γλυκόπιοτο κρασί του κάπελα έρωτα και με χοάνη το ουράνιο τόξο αγκυροβο-λούν, περιδινώντας τις καρδιές τους προς την ουράνια πηγή. Εκεί, που δεν εμπιστεύονται όποιον μπαίνει στη ζωή τους όταν έχει λιακάδα και κρατούν σφιχτά, σαν τον κισσό γύρω απ’ τους κορμούς των δένδρων, όποιον έρχεται στις καταιγίδες τους κι επιλέγει να μείνει. Εκεί, που γνωρίζουν το θρίαμβο της στιγμής, και το σύντομο του χρόνου της ζωής κι ακόμη ότι όλοι φεύγουν με άδεια χέρια, μετά το ουρλιαχτό του πόνου και το στροβίλισμα του θανάτου. Εκεί, που η αγάπη και ο έρωτας δε ζει ούτε στο παρελθόν, ούτε στα όνειρα για το μέλλον, αλλά στην παρούσα στιγμή. Εκεί, που όλοι γνωρίζουν ότι η αγάπη και ο έρωτας όταν γίνονται κραυγές, πίνοντας και χορεύοντας μες στους καπνούς των αναμνήσεων και των καπηλειών, σκοτώνουν.