Ανύψωσε τα λόγια σου και όχι τον τόνο της φωνής σου... Γιατί είναι η βροχή που κάμει τα λουλούδια να ανθίζουν και όχι οι κεραυνοί... Δυστυχώς μάτια μου, ζούμε στην εποχή του ελάχιστου, της συναισθηματικής τσιγκουνιάς, και των φόβων. Η μεγάλύτερη και πολύ ύπουλη αρρώστια είναι αποφυγή της οποιασδήποτε δέσμευσης, που λίγο λίγο μετατρέπεται σε ανικανότητα να αγαπήσουμε. Μα η πραγματική αγάπη όμως δεν ανήκει στο λίγο. Ανασαίνει και υπάρχει μονάχα όταν ξεχειλίζει. Να μη φοβάσαι λοιπόν να είσαι μοναδικος και αναντικατάστατος, μέσα σε μια θάλασσα ανταλλάξιμων ανθρώπων. Να πάς κι ας σου βγει και σε κακό. Γιατί όταν χάνεις την ικανότητα να δένεσαι και να νιώθεις χάνεις ταυτόχρονα και την ικανότητα να είσαι άνθρωπος μα αυτό, παρόλα όσα σε έχουν βρει, δεν μπορεί να σου το πάρει κανείς... Οι περισσότεροι ανθρωποι μάτια μου τρεμουν τα ταξιδια, μα η Ιθακη θελει κοτσια και αντοχες ψυχικες. Λιγοι οι συνοδοιποροι μα με αυτους να επιλεγεις να μένεις. Τελικα μια ξηρά να αξίζει μάτια μου και να σου δίνει φτερά και όνειρα μα και ταξίδια διάφορα που θα στολίζουν την ψυχή σου... Ως τότε στάσου δίπλα στους δικούς σου ανθρώπους και δίνε απλά από το πολύ σου σε αυτούς που το αξίζουν με κάθε χιλιοστό της παρουσίας τους στο δικό σου ταξίδι που λέγεται ζωή...