Υπήρχε ανέκαθεν, υπάρχει και θα συνεχίζει να υπάρχει όσο ζεις και ανασαίνεις, ένα αστείρευτο φως μέσα σου, με τόση λάμψη, που είναι αδύνατον να το υπερνικήσει οποιοδήποτε σκοτάδι... Αυτό το φως είναι ο ήλιος της ψυχής σου. Και αντλεί τη λάμψη του μονάχα από την αγάπη. Όσο λοιπόν ΕΣΥ θα είσαι γιομάτος από αγάπη αυτό το φως θα συνεχίζει να θαμπώνει και γιατί όχι, να τυφλώνει οποιοδήποτε σκοτεινό σημείο κι αν προσπαθήσει να εμφανιστεί και να μουτζουρώσει τη λαμπερή ψυχή σου... Και δε χρειάζεται να είσαι αντικοινωνικός. Αρκεί να είσαι απλά επιλεκτικά κοινωνικός... Δεν έχει κανένα απολύτως νόημα, το να δείχνεις εκείνη την απέραντη θάλασσα υπέροχων συνασθημάτων που έχεις μέσα σου, σε οποιονδήποτε δεν ξέρει ή φοβάται να κολυμπίσει μέσα της... Συνειδητοποίησε όμως επιτέλους μάτια μου, ότι κάθε μέρα είναι πιθανό να έχεις κάτι καινούριο να μάθεις, κάτι καινούριο να πάθεις, κάτι καινούριο να απολαύσεις, μα και κάτι παλιό για να ξεχάσεις... Το σίγουρο και δεδομένο είναι ότι μέσα σε τούτον τον κόσμο δεν περισσεύεις. Οπότε ποιος ο λόγος να κακοποιείς συναισθηματικά τον εαυτό σου και να ξοδεύεσαι μέσα σε ανούσιες σκέψεις για ανθρώπους που δεν ξέρουν τι ακριβώς ζητούν μέσα από τη ζωή σου;