Μην ξεχνάς πως οι μάσκες είναι διασκεδαστικές μονάχα για τα καρναβάλια... Γίνονται καταστροφικές όμως όταν μπαίνουν ανάμεσα στις ανθρώπινες σχέσεις... Και ναι... Τελικά μεγάλωσα... Το δέρμα μου. μπορεί να μην είναι πια στιλπνό... Τα μαλλιά μου, ίσως να άσπρισαν ή ακόμη και να έπεσαν... Το πρόσωπό μου, ίσως να γιόμισε με “χαρακιές”... Οι κλειδώσεις μου, άρχισαννα πονούν... Η ψυχή μου όμως μάτια μου παρ' όλο που γιόμισε με επειρίες και γνώση, πεισματικά παρέμεινε ένα παιδί που ομορφαίνει την κάθε μου στιγμή... Πολύ άτιμο πράγμα ο χρόνος τελικά... Στη χαρά σου συνήθως τρέχει και δεν προλαβαίνεις την ηδονή της... Ενώ αντιθέτως στον πόνο συνήθως παγώνει και λειτουργεί ως τροχοπέδη στα επόμενα βήματα σου... Αυτό όμως σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να σε εμποδίσει μάτια μου, τα φτερά σου να ανοίξεις και να πετάξεις όσο μακρύτερα μπορείς από ότι την ψυχή σου γκριζάρει...