Είναι έρωτας όταν τα χειμωνιάτικα πρωινά ξυπνάς με μια άνοιξη στην καρδιά και χαμογελάς χωρίς να ξέρεις το γιατί. Δεν έχει νόημα να ζήσεις με κάποιον μια ολόκληρη ζωή, χωρίς νόημα... Νόημα έχει να ζεις μαζί του κάθε σου στιγμή σα μια ολόκληρη ζωή... Και να μην ξεχνάς πως αληθινή μοναξιά, είναι όταν έχεις χάσει τον ίδιο σου τον εαυτό. Όλες οι υπόλοιπες απουσίες μπορούν να είναι η “ησυχία” σου... Γιατί από το “χαθήκαμε”, μέχρι το “σι-χαθήκαμε”, όλο κι όλο μια συλλαβή δρόμος είναι μάτια μου. Συμβατός δότης συναισθημάτων είναι η βασικότερη προ-ϋπόθεση της πραγματικής ευτυχίας. Τίποτα πιότερο μα και τίποτα πιο λειψό. Μονάχα όταν θα καταφέρεις να φτάσεις στα όρια σου, θα ανακαλύψεις ότι καμιά τροχοπέδη δεν μπορεί να σε σταματήσει πριν τα σπάσεις... Μα αυτό προϋποθέτει πως τα όνειρα σου δεν τα έχεις καταχωνιάσει βαθιά στο ψυχοντούλαπο... Αντιθέτως τα έχεις ελεύθερα να πετούν και εσύ απολαμβάνεις τη θέα...

Σχόλια

  1. Τα όνειρα... Ποσου όμορφα ειυ τα όνειρα... Να πετάς μαζί τους ανάλαφρα σαν αερόστατο, που καίγεται από την επιθυμία ν αγγίξει τον ουρανό... Κι όμως... Τα βαρίδια που κουβαλάμε, δεν μας αφήνουν να φύγουμε... χωρίς προορισμό... Κάπου στον άχρονο χρόνο χωρίς αποσκευές . Μόνο το απρόβλεπτο να μας βλέπει και να γελάει μαζί μας.
    Σ ευχαριστώ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο