Είναι έρωτας όταν τα χειμωνιάτικα πρωινά ξυπνάς με μια άνοιξη στην καρδιά και χαμογελάς χωρίς να ξέρεις το γιατί.
Δεν έχει νόημα να ζήσεις με κάποιον μια ολόκληρη ζωή, χωρίς νόημα...
Νόημα έχει να ζεις μαζί του κάθε σου στιγμή σα μια ολόκληρη ζωή...
Και να μην ξεχνάς πως αληθινή μοναξιά, είναι όταν έχεις χάσει τον ίδιο σου τον εαυτό.
Όλες οι υπόλοιπες απουσίες μπορούν να είναι η “ησυχία” σου...
Γιατί από το “χαθήκαμε”, μέχρι το “σι-χαθήκαμε”, όλο κι όλο μια συλλαβή δρόμος είναι μάτια μου.
Συμβατός δότης συναισθημάτων είναι η βασικότερη προ-ϋπόθεση της πραγματικής ευτυχίας. Τίποτα πιότερο μα και τίποτα πιο λειψό.
Μονάχα όταν θα καταφέρεις να φτάσεις στα όρια σου, θα ανακαλύψεις ότι καμιά τροχοπέδη δεν μπορεί να σε σταματήσει πριν τα σπάσεις...
Μα αυτό προϋποθέτει πως τα όνειρα σου δεν τα έχεις καταχωνιάσει βαθιά στο ψυχοντούλαπο...
Αντιθέτως τα έχεις ελεύθερα να πετούν και εσύ απολαμβάνεις τη θέα...
Απομακρύνσου όμως, πολύ γρήγορα, από ανθρώπους που σου λένε ψέματα... Από ανθρώπους που σε χρησιμοποιούν... Από ανθρώπους που σε ρίχνουν ψυχολογικά και... Από ανθρώπους που σε κρίνουν σε κάθε ευκαιρία!!! Άλλωστε, όλοι αυτοί που σε κατακρίνουν, μάθε πως είναι ταυτόχρονα και αυτοί που σε ζηλεύουν. Γιατί μέσα σε εσένα, βλέπουν εκείνη την ποιότητα, που οι ίδιοι ποτέ δεν είχαν και ίσως ποτέ δε θα καταφέρουν να απο-κτήσουν. Πολύ μακρύ ταξίδι η αγάπη!!! Πώς όμως να το απολαύσεις αν ο συνταξιδιώτης αναζητά άλλους προορισμούς; Ο νους μάτια μου διακόπτες δεν έχει. Μα ακόμη και αν έχει, είναι σίγουρα όλοι βραχυκυκλωμένοι. Βραχυκυκλωνουν με τα χρόνια, μάτια μου μετά από τόσα άνοιξε – κλείσε, από τις σκέψεις, που εμείς οι ίδιοι κάποιες φορές παίζουμε, όπως τότε που ήμασταν παιδάκια... Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει όμως και με την καρδιά... Μα εκεί έρχονται να λάβουν μέρος στο παιχνίδι, και τα συναισθήματα. Και αν δεν μπορείς να βρεις την άκρη μία φορά, με τις σκ...
Τα όνειρα... Ποσου όμορφα ειυ τα όνειρα... Να πετάς μαζί τους ανάλαφρα σαν αερόστατο, που καίγεται από την επιθυμία ν αγγίξει τον ουρανό... Κι όμως... Τα βαρίδια που κουβαλάμε, δεν μας αφήνουν να φύγουμε... χωρίς προορισμό... Κάπου στον άχρονο χρόνο χωρίς αποσκευές . Μόνο το απρόβλεπτο να μας βλέπει και να γελάει μαζί μας.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣ ευχαριστώ...