Ένα κομμάτι του παζλ στη ζωή κάποιου, είσαι κι εσύ άλλωστε. Μπορεί να μη μάθεις ποτέ σε ποιο σημείο ακριβώς ταιριάζεις, αλλά να θυμάσαι πως η ζωή κάποιου δε θα μπορούσε να είναι ολοκληρωμένη αν εσύ δε βρισκόσουν εντός της... Το να είσαι επιλεκτικός σχετικά με το ποιος θα έχει πρόσβαση στον ελεύθερο χρόνο σου και στην ενέργεια σου, είναι από μόνο του μία κάποια μορφή αυτοφροντίδας. Ή θα επιλέξεις τη σιωπή λοιπόν, προκειμένου να μη χάσεις τη βολή και την ησυχία σου, ή θα αντιδράσεις, θα αντισταθείς και θα αγωνιστείς ενάντια σε ότι αποτρόπαιο γίνεται για εσένα, και πιθανόν κάποιες φορές χωρίς εσένα.. Άραγε πώς περιμένεις να βοηθήσουν τα μάτια αν ο νους πεισματικά παραμένει τυφλός; Το να καταπίνεις χωρίς να μασάς την τροφή, κάμει πολύ μεγάλο κακό στο στομάχι. Μα το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τη σκέψη, αν πιστεύεις οποιαδήποτε πληροφορία χωρίς να την επεξεργάζεσαι... Τα παιδιά βρίσκουν “τα πάντα” μέσα στο “τίποτα”, ενώ εμείς οι ενήλικες συνήθως βρίσκουμε το “τίποτα”, μέσα στα “πάντα”... Ας αφήσουμε λοιπόν τα παιδιά να μας διδάξουν και να μας καθοδηγήσουν. Ας τα παρατηρήσουμε και ας τα μιμηθούμε... Αυτά σίγουρα ξέρουν...