Έχεις σκεφτεί άραγε το σημερινό διάλογο που θα ακολουθούσε ανάμεσα σε ένα μωρό της εποχής μας και σε έναν ψυχοθεραπευτή; Σου παραθέτω παρακάτω την προσωπική μου άποψη: - Γιατρέ φοβάμαι πολύ... - Έχεις εντοπίσει τι ακριβώς φοβάσαι; - Ναι ,μήνες τώρα. - Μπορείς να το περιγράψεις ; - Σκέφτομαι γιατρέ πως οι γονείς μου στην προσπάθεια τους να μου χαρίσουν μια πιο όμορφη και πιο άνετη ζωή από υλικά αγαθά, λείπουν συνέχεια. Και αυτό εμένα με κάμει να φοβάμαι πολύ!!! Και τίποτε δεν αναπληρώνει το κενό τους... Είναι συνεχώς κουρασμένοι, δεν έχουν χρόνο για παιχνίδι και μου παίρνουν τα πάντα αρκεί να είμαι ήσυχος. Με βγάζουν συνέχεια φωτογραφίες και τις ανεβάζουν στο διαδίκτυο για να δείξουν οτι είμαστε μια φυσιολογική και ευτυχισμένη οικογένεια. Μα εγώ δε νιώθω ευτυχισμένος δε νιώθω ασφάλεια, δε νιώθω εμπιστοσύνη. Είναι σοβαρό γιατρέ μου; - Οι γονείς παιδί μου καλό, πιστεύουν πως η μεγαλύτερη "προίκα " προς τα παιδιά τους είναι μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία μα προσπαθούν, λανθασμένα φυσικά, να τους την παρέχουν μέσα απ τα υλικά αγαθά που εκείνοι ίσως δεν απόλαυσαν όσο ήταν παιδιά... Και οι ίδιοι εισπράττουν την ευτυχία μέσα απ τα κοινωνικά δίκτυα και τα like.. Αυτό είναι το σύνδρομο του σύγχρονου γονιού. Δυστυχώς,παιδί μου...